Unha cativa moi pícara,

de tan pícara madura,

xogaba cunha bolboreta,

refén saída da cuna,

batendo con vanas ás, leda

no berce da amargura.

E canto a hora máis se chega

de voltar á casa súa,

el un anaco máis aumenta,

ela o tempo máis apura,

batendo cos pés nas flores

sobor feridas sen cura,

namentres na casa agarda

unha presenza futura.

Pois é por lembranzas pasadas

que o medo sempre perdura.

Pois é unha memoria do porvir

o que a bolboreta atura:

Paxaro que no lar espreita

cegando a súa cordura,

quitando do paxaro o rapaz

que lle ofrecía molura.

¡Afía o seu pico pensando

nunha pícara feitura!.